Sunday, June 15, 2008

Դատարանը կայացրեց քաղաքական որոշում

Այսօր Շիրակի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանը Պետրոս Ստեփանի Մակեյանին, Աշոտ Ռուբենի Զաքարյանին եւ Շոթա Ագունի Սաղաթելյանին մեղավոր ճանաչեց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ եւ 5-րդ կետերով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ «Ընտրական իրավունքի իրականացմանը, ընտրական հանձնաժողովների աշխատանքներին կամ ընտրությանը մասնակցող անձանց լիազորությունների իրականացմանը խոչընդոտելը»: Նրանք երեքն էլ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի վստահված անձինք էին փետրվարի 19-ի նախագահի ընտրությունների ժամանակ:

Դատարանը Պետրոս Ստեփանի Մակեյանին դատապարտեց 3 տարի, իսկ մյուս երկուսին` 2 տարի 6 ամիս ժամկետներով ազատազրկման:

Հաշվի առնելով պատասխանատվությունը եւ պատիժը մեղմացնող հանգամանքները՝ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով Շոթա Սաղաթելյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառել` սահմանելով փորձաշրջան՝ 2 տարի ժամկետով:

Միաժամանակ դատարանը որոշում է կայացրել որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը վերացնելու եւ Շոթա Սաղաթելյանին անհապաղ դատական նիստերի դահլիճից ազատ արձակելու մասին:

Ի դեպ, դատավարության ամբողջ ընթացքում վկանները խոստովանել էին,որ նախաքննական ցուցմունքներ տվել են ճնշման տակ:


A1+

Sunday, June 1, 2008

Հացադուլ երեք պահանջով

Այսօր ՀՀՇ վարչության մոտ ժամը 11.00-ին նախկին 3 հացադուլավորներին փոխարինեցին եւս 4-ը` Արա Քոչարյանը, Բագրատ Անդրեասյանը, Հովհաննես Գրիգորյանը եւ Տիգրան Առաքելյանը: 3 օր հետո այս 4 հացադուլավորիներին կփոխարինեն եւս 4-ը: ՀՀՇ անդամներն իրենց հացադուլը կշարունակեն մինչեւ հունիսի 20-ը: Այս պային հացադուլի միանալու ցանկություն են հայտնել նաեւ մոտ 250 երիտասարդ ՀՀՇ-ականներ: Հացադուլավորների պահանջը մեկն է` ՀՀ գործող վարչախումբը պետք է կատարի ԵԽԽՎ 1609 բանաձեւի բոլոր կետերը: Իսկ իրենց պահանջները հացադուլավորները ձեւակերպել են 3 կետով. «Առաջին` անհապաղ ազատ արձակել քաղբանտարկյալներին եւ դադարեցնել քաղաքական դրդապատճառներով հալածանքները: Երկրորդ` անցկացնել մարտի 1-ի ոճրագործության միջազգային անկախ հետաքննություն եւ երրորդ` ապօրինաբար չխոչընդոտել հավաքների ազատության սահմանադրական իրավունքի իրականացումը»:

Ի դեպ, նախկին հացադուլավորներից ՀՀՇ վարչության անդամ Սարգիս Թամազյանի առողջական վիճակը 3-օրյա հացադուլի արդյունքում կտրուկ վատացել է եւ նրան ՀՀՇ վարչության մոտից տեղափոխել են Նոր-Նորքի հիվանդանոց: «Հիվանդանոցում նրան համապատասխան օգնություն են ցուցաբերել` կաթիլային ներարկել, որից հետո տեղափոխել են տուն: Այս պահին նա պառկած է տանը»,- «Ա1+»-ին տեղեկացրեց այսօր իր կուսակցին փոխարինած` Արա Քոչարյանը: Մայիսի 30-ին ՀՀ վարչության մոտ հացադուլ հայտարարածներին այցելել են ՀԺԿ նախագահ Ստեփան Դեմիրճյանը, «Հանրապետություն» կուսակցության նախագահ Արամ Սարգսյանը եւ այլ ընդդիմադիր առաջնորդներ: Թեեւ հացադուլի մասին տեղյակ էր պահվել Երեւանի քաղաքապետարանին, ՀՀ մարդու իրավունքների պաշտպանին, ՀՀ Գլխավոր դատախազությանը եւ Հայաստանում Կարմիր Խաչին, սակայն հացադուլավորներին այցելել են միայն Կարմիր Խաչից եւ ասել, որ ոչնչով չեն կարող աջակցել հացադուլավորներին, քանի որ չեն զբաղվում քաղաքականությամբ:

Հիշեցնենք, որ հացադուլավորները կոչ են անում ՀՀ բոլոր այն քաղաքացիներին, ում համար թանկ է ազատությունը ու մարդկային արժանապատվությունը միանալ իրենց բողոքին եւ հացադուլը դարձնել շարունակական: ՀՀՇ անդամների հացադուլին պատրաստվում են միանալ նաեւ այլ ընդդիմադիր կուսակցությունների անդամներ, որոնք դեռ պաշտոնապես չեն հայտարարել իրենց մտադրության մասին:


A1+

Օպերլիազորը «բարոյահոգեբանական» վնասվածք է ստացել

«Ամբաստանյալ»,- դիմելով մարտի 1-ին Արաբկիրի օպերլիազոր, վկա Էդգար Պետրոսյանին՝ իր խոսքի մեջ հանկարծակի վրիպեց դատավոր Ռուբեն Ափինյանը: «Վերջապես դուք տվեցիքամենաճիշտ որակումը այս խաբեբային»,- արձագանքեցին դահլիճում նստածները: Երբ դահլիճն համընդհանուր պոռթկաց ծիծաղից, դատավորը շփոթված ասաց, թե. «Ես վրիպումտվեցի, իսկ դուք ամեն բանից ուրախանում եք»:

Այս միջադեպը տեղի ունեցավ մարտի 1-ի իրադարձությունների ժամանակ ձերբակալված Միսակ Հովակիմյանի դատավարության ընթացքում: Նա մեղադրվում է ՀՀ «Քրեական օրենսգրք»-ի 316 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով՝ ոտնձգություն իշխանության ներկայացուցչի նկատմամբ: Ի դեպ, այս գործով դատավարության ընթացքում արդեն 3-րդ անգամ փոխվում է դատական քարտուղարը:

Ի դեպ, երբ դատապաշտպանը փորձեց հետաքրքրվել, թե հատկապես ինչ բռնություն է ամբաստանյալը ցուցաբերել վկա Պետրոսյանի նկատմամբ, արդյոք նրան մարմնական վնասվածք կամ այլ տիպի վնասվածք է հասցրել , վերջինս պատասխանեց. «Ոչ, միայն բարոյահոգեբանական վնասվածքներ է հասցրել»: Դահլիճն այս անգամ էլ չդիմացավ ու պայթեց ծիծաղից: Դատապաշտպան Մուշեղ Շուշանյանի հաջորդ հարցին տված պատասխանն էլ ավելի մեծ ծիծաղ առաջացրեց դահլիճում. «Ինչի՞ց որոշեցիք, որ Հովակիմյանը ձեզ բարոյահոգեբանական վնաս է հասցրել»: «Երբ նա սկսեց մեր պահանջները չկատարել»,- եղավ վկա Պետրոսյանի պատասխանը: Բացի այդ՝ նա մի պահ խորհրդավոր լռելուց հետո հայտարարեց նաեւ, որ «ամբաստանյալի գործողություններից իր արժանապատվությունը վիրավորվել է»: Ինչ վերաբերում է մարմնական վնասվածքներին, ապա պարզվեց, որ Հովակիմյանը հարվածել է ընդամենը ձեռքերին:

Դահլիճի պարբերաբար ծիծաղի պոռթկումները սկսեցին դուր չգալ դատավորին, եւ նա երկու կնոջ դուրս հանեց դահլիճից ծիծաղելու համար:

Դատապաշտպանի հարցերից հետո Միսակ Հովակիմյանն իր հերթին եւս սկսեց մի քանի հարցեր տալ վկային: Օրինակ՝ նրան հետաքրքրում էր, թե բերման ենթարկելուց հետո ինքը՝ Հովակիմյանը բաժանմունքում ինչ է ասել ոստիկաններին: Վկա Պետրոսյանը չէր հիշում: «Որովհետեւ դու չես եղել այնտեղ, դու չես ինձ բերման ենթարկել, դրա համար էլ չես հիշում»,- արձագանքեց Հովակիմյանը:

Ի դեպ իրավաբանական կրթություն ունեցող վկան երկար ժամանակ չէր կարողանում հասկանալ, թե բերման ենթարկելու համար ինչ իրավունքներ պետք է բացատրեր ձերբակալվածին ու ամենակարեւորն՝ ինչի համար: Իսկ ապա՝ վերջապես խոստովանեց, որ ոչ մի իրավունքի մասին էլ չի ծանոթացրել. «Փողոցում ի՞նչ իրավունք բացատրեի», - հետո շարունակեց, որ իրեն ընդամենը հրաման է եղել. «Ազատության հրապարակում շրջագայելու ժամանակ մարդկանց հետ բացատրական աշխատանքներ անցկացնեն եւ զգույշ լինեն»: Դատապաշտպանը հիշեցեց, որ նա խախտել է ՀՀ կառավաության որոշումն, ըստ որի՝ նա պարտավոր էր ձերբակալվածին հիշեցնել իր իրավունքները:

Այնուհետեւ՝ սկսեց ցուցմուքներ տալ ամբաստանյալի որդին՝ Վահագն Հովակմյանը, որը «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի լրագրող է եւ իբրեւ վկա դատակոչվել է դատարանի կողմից: Նա հայտարարեց, որ թեեւ սահմանադրորեն իրեն վերապահված իրավունքով չի ասի, թե ինչ հիմքերով, բայց լուրջ կասկածներ ունի, որ իր հորը ձերբակալել են, քանի որ ինքը լրագրող է:

Հարջորդ վկան պաշտպանական կողմից էր՝ Ներսես Ներսիսյանը, որին հարցաքննելու հմար պաշտպանական կողմը 15 րոպե ժամանակ խնդրեց:

A1+
Արդեն մեկ շաբաթ է` Եռաբլուրում ազատամարտիկները հացադուլ են հայտարարել: Այսօր 15 հոգի շարունակում էին հացադուլը:

«Արաբկիր» ջոկատի ազատամարտիկներից Համլետ Պետրոսյանը «Ա1+»-ին տեղեկացրեց, որ երեք հոգու առողջական վիճակը կտրուկ վատացել է եւ ընկերները նրանց ստիպել են դադարեցնել հացադուլը: Այսօր հացադուլավորներին են այցելել Կարմիր Խաչի Միջազգային կազմակերպությունից ներկայացուցիչներ:

Համլետ Պետրոսյանն արդեն երրորդ օրն է հացադուլի մեջ է, բայց չի պատրաստվում դադարեցնել եւ ասում է, որ առավել առողջ եւ դիմացկունները հացադուլ են անելու անժամկետ, բայց հայտարարված է եռօրյա շարունակական հացադուլ:

Իսկ նախկին հացադուլավոր Կարո Հակոբյանը մեզ տեղեկացրեց, որ իրենց նախապայմանը ուժի մեջ է. եթե մինչեւ հունիսի 10-ը ազատ չարձակվեն իրենց մարտական ընկերները, որոնք ազատազրկված են քաղաքական հայացքների համար, իրենք իրենց ասածն անելու են եւ հացադուլը շարունակելու են դագաղների մեջ:


A1+

Իմիտացիա

«Իշխանությունը հերթական անգամ Հայաստանում բռնազավթված է, եւ այն քայլերը, որ արվում են, նպատակ ունեն մինիմալ կորուստներով մաքսիմում պահպանել բռնազավթած իշխանությունը»,-այսօր հայտարարեց մարտի 1-ի դեպքերից հետո կալանավորված, այժմ հանրապետությունից չբացակայելու պայմանով ստորագրությամբ ազատության մեջ գտնվող ԱԺ նախկին փոխխոսնակ Կարապետ Ռուբինյանը:

Այս կարծիքը չի կիսում բնականաբար նրա ընդդիմախոս ՀՔԴՄ նախագահ Խոսրով Հարությունյանը: Նա նկատում է, որ իշխանություն է համարվում նաեւ խորհրդարանը, ու երբ ասվում է, որ բռնազավթված է իշխանությունը, նշանակում է խորհրդարանական ընտրություններն էլ են կեղծվել, բայց միջազգային դիտռորդների գնահատականը շատ դրական է եղել ընտրությունների վերաբերյալ:

Ռուբինյանը համամիտ չէ, եւ գտնում է, որ խորհրդարանական ընտրությունները եւս կեղծվել են, բայց ժողովրդի մոտ պայքարի ցանկություն եւ հույս առաջացավ միայն Տեր-Պետրոսյանի ասպարեզում հայտնվելուց հետո: Այս առումով Խոսրով Հարությունյանը գտնում է, որ Տեր-Պետրոսյանը մի փոքր ուշացել է, եւ եթե ՀՀՇ-ն չի մասնակցել ընտրություններին եւ այսօր ներկայացված չէ խորհրդարանում, սա չի նշանակում, որ ընտրությունները կեղծվել են:

Բայց նա էլ է կիսում այն կարծիքը, որ այսօր խորհրդարանը չի արտահայտում քաղաքական ուժերի իրական հարաբերակցությունը, եւ այդուհանդերձ, արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների անհրաժեշտություն չի տեսնում: Խոսրով Հարությունյանը այսօրվա իրականությունը փորձում էր համեմատել 1996 թվականի դեպքերի հետ. «Բայց ինչո՞ւ եք վատի հետ համեմատում, չէ՞ որ աշխարհն առաջ է անցել, ժողովրդավարությունը զարգանում է ամբողջ աշխարհում»,- ասաց Ռուբինյանը եւ ինքնաքննադատաբար նկատեց, որ 96-ին էլ իշխանությունը քաղաքական կամք չունեցավ ընդունելու իրողությունը եւ գոնե երկրորդ փուլի գնալու, ինչի արդյունքում եղան խորհրդարանի շենքը գրավելու հայտնի դեպքերը: Ի դեպ, Կարապետ Ռուբինյանը հիշեցրեց Խոսրով Հարությունյանին, որ ինչ-որ չի հիշում, թե այն ժամանակ նա քննադատեր իշխանություններին, իսկ հիմա ձեռնտու է համեմատություններ անել 1996-ի հետ:

Ի դեպ, պատասխանելով «Ա1+»-ի հարցին, Խոսրով Հարությունյանը շեշտեց, որ պետք է պատասխանատվության ենթարկվեն այն մարդիկ, ում սխալ հրամանի արդյունքում զոհեր են եղել, եւ նա կարծում է, որ պետք է ստղծվեր մի խումբ, որում ընդգրկված կլինեին ինչպես իշխանության եւ ընդդիմության ներկայացուցիչներ, այնպես էլ միջազգային փորձագետներ, որոնք անաչառորեն կվերականգնեին իրականությունը: Խոսրով Հարությունյանի կարծիքով, խումբը չստեղծվեց ընդդիմության պատճառով, այնինչ, Կարապետ Ռուբինյանը տեղեկացրեց, որ 2,5 ամիս ժամանակ ունեին իշխանությունները՝ նման խումբ ստեղծելու համար, սակայն ոչ մի քայլ չի արել, եւ իրենց ոչ մի առաջարկություն այդ ուղղությամբ չի արվել: Հանրային խորհուրդ ստեղծելու վերաբերյալ էլ Խոսրով Հարությունյանի կարծիքը խիստ դրական է, եւ ինքն իրեն տեսնում է այդ խորհրդում, իսկ Ռուբինյանը կարծում է, որ դա իմիտացիոն գործողություններից հերթականն է. «Ուզո՞ւմ եք իմանալ հանրության կարծիքը՝ բացեք «Ա1+» հեռուստաընկերությունը եւ կունենանք իսկապես զանգվածային լրատվամիջոց, թույլ տվեք հանրահավաքների անցկացումը եւ կիմանաք հասարակության կարծիքը ձեր մասին»,- ասաց Կարապետ Ռուբինյանը:

Ինչ վերաբերում է նրան, որ որակյալ կադրեր նշանակելով այս կամ այն գործին` Սերժ Սարգսյանն ուզում է շտկել երկրում իրավիճակը, ապա Ռուբինյանն ասաց. «Որակյալ, ինտելեկտուալ տղային բերեցին, նշանակեցին վարչապետ, ի՞նչ է անում այդ տղան՝ փչանալուց բացի»:


A1+

Saturday, May 31, 2008

Նիկոլ Փաշինյան - Երկրի հակառակ կողմը (Մաս 14-րդ)

15. կորսվող ինքնություն

- Հայրի°կ, իսկ դու ի՞նչ ես արել, որ ես ապրեմ ավելի լավ երկրում:
- Մենք արդեն ապրում ենք ավելի լավ երկրում, մենք արդեն Գերմանիայի քաղաքացի ենք...

***
Հռենոսի հովիտը ոչնչով չի հիշեցնում Հայաստանը, սա արդեն Գերմանիա է, մաքուր Գերմանիա: Հայաստանյան մտորումներս այս հարթավայրում իրական հենք ստացան մեկ էլ այն ժամանակ, երբ գնացքի պատուհանից երեւաց Բադեն-Բադենը: Բայց սա արդեն ոչ թե ապագայի, այլ ներկայի, ավելի ճիշտ` անցյալի Հայաստանի մասին է:
Ծանր է, ծանր է զգալը, որ Հայաստանում չես: Ոչ թե գիտակցելը, այլ զգալը. զգալը այն տարածության, որ այս պահին դարձել է անհաղթահարելի: Ծանր է զգալը, որ հորիզոնում չկա քեզ սպասող ոչ մի ուրվագիծ, քեզ կանչող ոչ մի ձայն: Նման պայմաններում քեզ համակում են վախերը. իսկ եթե քեզ արդեն մոռացել են, իսկ եթե դու օտար ես արդեն բոլոր նրանց համար, ում համարել ես հարազատ...
Թակ, թակ, թակ: Լսվում են մոտեցող ոտնաձայներ.
- Ո՞վ է...
- Ես եմ...
- Դու ո՞վ ես...
- Դե, ես եմ, ես...
- Բայց ո՞վ` դու...
Ամեն ինչ սկսվում է այս հարցից: Ամեն ինչ սկսվեց այս հարցին պատասխանելու անհրաժեշտությունից` ո՞վ եմ ես: Թվում է` ամեն ինչ պարզ է. բարձրաձայնում ես անունդ, եւ հարցը լուծվում է: Բայց ո՞ր անունը պետք է բարձրաձայնեմ. այն, որ ունեի՞, թե՞ այն, որ ունեմ: Եւ ի՞նչ է իմ անունը հիմա, եւ ի՞նչ էր իմ անունը երեկ, ի՞նչ է լինելու վաղը իմ անունը: Ինչպիսի~ պայմանականություն, ավելի ճիշտ` խորամանկություն: Ի՞նչ է անունը, եթե ոչ ամենակարեւոր հարցի պատասխանից խուսափելու միջոց, հարցի էությունը սպանող դավադրություն:
- Ի՞նչ է ձեր անունը: What is you name?
- Բոյան. Մարկո. Յոզեֆ. Նիկոլ...
- Վերջինը շատ զվարճալի է:
Ո՞վ եմ ես: Այս հարցը իմ մանկության մղձավանջն է: Նա միշտ հայտնվում էր դավադրաբար, այն պահերին, երբ ինձ երջանիկ էի զգում, երբ քնած էի լինում իմ ծնողների, եղբայրների, տատիկի տաքուկ գրկում, երբ վայելում էի տան կրտսերի իմ արտոնությունը:
- Ո՞վ եմ ես... ես... ես...,- հարցը դղրդում էր իմ մեջ:
Չէի հասկանում` ե՞ս եմ հարցնում, թե՞ մեկ ուրիշն էր պատասխան պահանջում ինձնից: Բայց նա իր ձեռքն էր վերցնում սիրտս, նա պահանջում էր պատասխանել: Վեր էի թռչում, լացս սառում էր սարսափից: Հիշում էի իմ անունը, ազգանունը, ծնողներիս, հորաքույրներիս, մորաքույրներիս, եղբայրներիս, պապերիս, տատերիս, հիշում էի անգամ մեր «օղորմածիկ բաբոյին»:
Բայց նա ավելի էր սեղմում սիրտս, հարցը ավելի սարսափազդու էր հնչում: Վեր էի կենում անկողնուց` վազում, վազում դեպի դուռը... Հարցը անհետանում էր նույնքան անակնկալ, որքան հայտնվել էր, եւ ես նորից քնում էի նույնքան անհոգ, որքան նրա հայտնվելուց առաջ:
Ծանր է զգալը, որ Հայաստանում չես, սփոփանք էլ կա. գնում ես Հայաստան: Կասկած էլ կա` պե՞տք ես դու Հայաստանում որեւէ մեկին: Բայց Գերմանիայում` առավել եւս, առավել եւս...
***
Ճաշի ժամը մոտենում է. պետք է լոգանք ընդունել, սափրվել եւ գնալ վագոն-ռեստորան` չմոռանալով, անշուշտ, հագնվելու մասին: Վագոն-ռեստորանը այս ժամին միշտ լիքն է մարդկանցով: Բոլոր սեղանները զբաղված են, բայց որոշների շուրջ նստելու տեղ կա: Մոտենում եմ մի երկտեղանոց սեղանի, որի մոտ մի տիպիկ գերմանացի` մոտ 50 տարեկան, խիստ դիմագծերով, ծաղկավոր թիթեռնիկ-փողկապով, մենյուն է ուսումնասիրում:
- Կարո՞ղ եմ այստեղ նստել,- անգլերեն հարցնում եմ ես:
- Bitte, bitte,- գերմաներեն պատասխանում է նա եւ սկսում ինձ ուշադիր զննել:
Քիչ հետո հարցնում է հետաքրքրված հայացքով.
- Where are you from? Are you Armenian?
Շփոթմունքս երկար չի տեւում.
- Ոչ, ոչ, ես սերբ եմ, Սերբիայից եմ:
- Ահ, կներեք, կներեք,- քթի տակ ծիծաղում է,- իսկապես կներեք...
- Ամեն ինչ կարգին է, ի՞նչ տարբերություն` հա՞յ ես, թե՞ սերբ:
- Դուք, երեւում է, չեք ճանաչում հայերին: Լսե՞լ եք նրանց մասին:
- Կենտրոնական Ասիայում են ապրում, այնպես չէ՞:
- Հարավային Կովկասում. վայելուչ, եվրոպական արտաքինով, բայց էությամբ խղճուկ մի ժողովուրդ:
Զգում եմ, որ ոտքերս ուզում են ինձ բարձրացնել, ձեռքս բռունցքվում է ու ձգտում դեպի այդ խոզի մռութը: Բայց սպասիր, սպասիր, սպասիր: Սպասիր, քեզ ասում եմ: Ժպտա, ժպտա, ժպտա, դեմքիդ տուր հետաքրքրվածի արտահայտություն, մի կարմրիր, մի կապտիր, մի սեւացիր: Ժպտա, այդպես, ավելի հանգիստ ժպտա, դեմքդ լարված է, մեղմ ժպտա.
- Իսկապե՞ս...
- Նախորդ տարի ես եղա Հայաստանում, մի անմոռանալի ճանապարհորդություն, ուղղակի անմոռանալի...
Մատուցողը եկավ. սեղանակիցս սաղմոն ձուկ պատվիրեց եւ սպիտակ գինի, ես` սթեյք եւ կարմիր գինի: Այս ընդմիջումը օգնեց վերականգնել ինքնատիրապետումս: Բայց խոսակցությունը պետք էր շարունակել:
Զրուցակիցս, պարզվեց, գերմանացի երկրաբան է, Էրվին անունով: Նա մի ընկերության պատվերով այցելել էր Հայաստան եւ երկու ամիս անցկացրել այնտեղ: Էրվինը աչք ծակելու չափ կոկիկ էր հագնված: Կրում էր ոսկե, կլոր շրջակալով ակնոցներ: Ճաղատությունը էլ ավելի էր ընդգծում դեմքին մշտապես առկա լարվածությունը:
- Եւ ինչո՞վ է ձեզ համար հիշարժան դարձել այդ երկիրը,- իբր իմիջիայլոց հարցրի ես:
- Շատ բանով,- ասաց Էրվինը` նենգ ժպիտը դեմքին, ու շարունակեց,- նրանք հենց սկզբից հարձակվում են իրենց երկիր մտած ամեն մի օտարերկրացու վրա եւ սկսում են տարբեր բաներ ապացուցել: Սկսում են, իհարկե, նրանից, որ իրենք ամենահին ժողովուրդն են: Եւ գիտե՞ք նրանք ինչ հեշտությամբ են խաղում հազարամյակի հետ: Նստած ենք, ասենք, սեղանի շուրջ շատ լուրջ պարոնների հետ: Եւ ահա, նրանցից մեկը կասի, որ իրենց ժողովուրդը երեք հազար տարվա պատմություն ունի: Սեղանի շուրջ անպայման կգտնվի մեկը, որ նրան կուղղի` հինգ հազար տարվա: Կարճ բանավեճից հետո նրանք կհամաձայնեն այն տարբերակի շուրջ, որ Նոյը առաջին հայն է: Բայց սա ամենը չէ, նրանք առաջին քրիստոնյաներն են: Ու չնայած սրանով նրանք հպարտանում են, բայց եւ չեն կարողանում ներել Հիսուսին, որ նա եկավ ու իրենց մի քանի հազարամյա նախաքրիստոնեական մշակույթը ոչնչացրեց. որպես ապացույց նրանք ունեն մի հռոմեական հավաբուն: Չէ, կներեք, նաեւ պարսատիկի քարերի մի կույտ, որ նրանց կարծիքով` Սթոուն-հենջի եղբայրն է,- Էրվինը սկսեց անզուսպ ծիծաղել:
Ես չգիտեի` ինչ ասել. սագի նման` անզգա կուլ էի տալիս մսի կտորները, անջատված լակում գինին:
- Բայց նրանք նաեւ ամոնատառապածն են. նրանց հետապնդել է ոչ միայն Հիսուսը (չնայած նրանք քրիստոնյա են), այլեւ Մուհամմեդը` Հիսուսի պատճառով: Եւ այս ամենը ապացույցն է ընդամենը մեկ բանի. նրանք ամենախելոքն են:
- Այո, ծանր օրեր եք անցկացրել այնտեղ,- կեղծ կարեկցանքով ասացի ես:
- Ոչ, ի՞նչ եք ասում, դա շատ զվարճալի էր: Հետո նրանք սկսում են բացատրել: Բացատրում են, թե ինչ բան է ճարտարապետությունը. նրանք ոչինչ չեն լսել Քյոլնի տաճարի, Սան Ստեֆանի, Սագրադա-Ֆամիլյայի, Նոտր Դամի մասին: Հետո նրանք սկսում են բացատրել, թե ինչ է գրականությունը, իրենց գրականությունը. ոչինչ չեն լսել Գյոթեի, Բայրոնի, Դոստոեւսկու, Մարկեսի մասին: Նրանք սկսում են բացատրել ամեն ինչ, խոսում են իրենց աշխարհակալ թագավորների, պետությունների մասին. ոչինչ չեն լսել Մակեդոնացու, Նապոլեոնի, Կեսարի մասին:
Ինձ թվաց, թե ես ուր որ է կհեկեկամ: Էրվինը շարունակեց.
- Բայց ամենազվարճալին այն է, երբ նրանք սկսում են ստուգել, թե արդյոք սերտել ես իրենց բացատրածը: Ի դեպ, այն վանքում, որտեղ ապրել է իրենց սուրբը, եւ որը դիտակետ է սուրբ սար Արարատի համար, այնքան աղբ կա, որ դա կարծես ոչ թե սրբատեղի է, այլ աղբանոց...Ես ուզում էի թեման փոխել: Բայց, չէ, ի՞նչ էր խոսելու այս խոզի մռութը, եթե ես սկզբում նրան ասեի, որ հայ եմ: Գիտեմ, թե ինչ էր խոսելու...
- Կներեք, իսկ ինչի՞ մասին էիք զրուցելու, եթե պարզվեր, որ ես հայ եմ: Դե, եթե մեր ծանոթության սկզբում պարզվեր, որ հայ եմ:
Էրվինը բռնված հանցագործի նման ինձ էր նայում:
- Ի՞նչ իմանամ, կխոսեինք մի բանի մասին,- շփոթված ասաց նա:
- Իսկ ինձ թվում է, թե դուք պիտի գովեիք նրանց պատմությունը, նրանց ճարտարապետությունը...
Նա կարմրեց.
- Դա, ախր, նրանց դուր է գալիս...
Ես սպանված էի.
- Ձեզ հետ ամեն ինչ կարգի՞ն է,- այլայլվածությունս նկատելով` հարցրեց նա:
- Ստամոքսս կարծես խանգարվել է,- ասացի ես ու վեր կացա:- Հաշիվս կբերեք կուպե,- դիմեցի ես մատուցողին:
Կուպեում շատ նեղվածք էր: Չէի կարողանում շնչել: Մատուցողը բերեց հաշիվը, վճարեցի, բայց շունչս կտրվում է. բացեցի պատուհանը: Օդ կա, բայց կուպեում նեղվածք է: Գնացքը դանդաղեցրեց ընթացքը. երեւի կանգառ է լինելու: Արագ հավաքեցի փոքրաթիվ իրերս: Գնացքը կանգնեց ինչ-որ կայարանում: Իջա. կայարանում մեծ ցուցանակ էր կախված` քաղաք Վիսբադեն:

(շարունակելի)

Քաղաքական պատվերը չի փոխվել

Երեկ Գյումրիում գտնվող Շիրակի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում դատավոր Վահե Խալաթյանի նախագահությամբ շարունակվեց «Ժողովրդավարական հայրենիք» կուսակցության նախագահ Պետրոս Մակեյանի, Գյումրիի ռազմական ոստիկանության նախկին պետ Աշոտ Զաքարյանի եւ ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի վստահված անձ Շոթա Սաղաթելյանի դատը:

Նիստի ամենասկզբում ցուցադրվեց փետրվարի 19-ին նախագահական ընտրությունների քվեարկության ժամանակ Գյումրիի թիվ 34/06 տեղամասում նկարահանված տեսանյութը: Նկարահանումը կատարվել է այն ժամանակ, երբ Պ. Մակեյանը այցելել է վերը նշված տեղամաս, այնտեղ զրուցել տեղամասային ընտրական հանձնաժողովի նախագահ Սիլվա Հովհաննիսյանի հետ: Այդ ընթացքում նրան են մոտեցել տեղամասում գտնվելու իրավունք չունեցող երկու անձինք: Նրանք միջամտել են զրույցին եւ փորձել վեճի բռնվել Մակեյանի հետ: Սակայն վերջինս, կանխազգալով, որ այդ երկուսը սադրիչներ են, տոն չի տվել եւ ՏԸՀ նախագահին զգուշացրել է, որ ընտրակեղծարարներն օրենքի առաջ պատասխան կտան, ու դուրս է եկել տեղամասից: Մակեյանի` տեղամասում գտնվելը տեւել է մոտ երեք րոպե: Տեսանյութը ապացուցում է, որ նա հանձնաժողովի աշխատանքներին չի խոչընդոտել, վեճ չի հրահրել եւ ոչ էլ ուրիշի հրահրած վեճին է տոն տվել: Սա այն դեպքում, երբ Մակեյանը մեղադրվում է իբր թե կես ժամ շարունակ հանձնաժողովի աշխատանքները խոչընդոտելու եւ տեղամասում վեճ սարքելու մեջ: Իրականում տեղամասում վեճ հրահրողները եղել են երկու այլ անձինք, որոնցից մեկին մարդիկ տեսանյութից ճանաչել էին` Արա Մովսիսյան, որը Շիրակի մարզի բնապահպանության վարչության պետի որդին է: Ըստ տարածված լուրերի, տեսանյութում երեւացող երկու անձինք են եղել թիվ 34/06 տեղամասի տերնուտիրականը, եւ նրանց խնդիրն է եղել ապահովել Սերժ Սարգսյանի օգտին քվեաթերթիկների լցոնում, գումարով բերված ընտրողների վերահսկելի քվեարկություն եւ այսպես շարունակ: Սակայն նախաքննության մարմինը քրեական գործով նրանց չի ընդգրկել եւ չի հարցաքննել: Քննիչները չեն ցանկացել պարզել, թե իրականում ինչ է տեղի ունեցել թիվ 34/06 տեղամասում: Նրանք, ուղղակի փաստերը եւ ցուցմունքները կեղծելով, ցանկացել են քրեական գործ սարքել ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի կողմնակիցների դեմ:

Ինչեւէ, տեսաերիզը դիտելուց հետո փաստաբան Հովիկ Արսենյանը միջնորդեց այն կցել քրեական գործին որպես ապացույց: Իսկ փաստաբան Գրիշա Մանուկյանը այդ միջնորդությանն ավելացրեց նաեւ տեսաերիզում երեւացող եւ ինքնությունը պարզված անձին որպես վկա դատարան հրավիրելու պահանջը: Այս միջնորդությունը դատարանը բավարարեց, քանի որ մեղադրող կողմը դեմ չէր: Այնուհետեւ Հ. Արսենյանը միջնորդեց փոխել ամբաստանյալների խափանման միջոցը` կալանքը, եւ նրանց ազատ արձակել: Միջնորդությունը ստորագրել էին նաեւ փաստաբաններ Տիգրան Տեր-Եսայանը, Վարդուհի Էլբակյանը եւ Գրիշա Մանուկյանը: Փաստաբանները դատավորին հիշեցրին, որ դատաքննության փուլում վկաների հարցաքննության արդյունքում ապացուցվել է, որ իրենց պաշտպանյալներին վերագրվող մեղադրանքները անհիմն են: Այդ փաստը եւս մեկ անգամ ապացուցեց ցուցադրված տեսանյութը: Գրավոր տեքստը ներկայացնելուց հետո Արսենյանը նաեւ ավելացրեց, որ դատարանից պահանջում է, որպեսզի վերջինս չփորձի խափանման միջոցի հարցը որոշել` մատնանշելով նախաքննական ցուցմունքները, քանի որ դրանք դատարանի դահլիճում հերքվել են, եւ արժանահավատն այն է, որը հնչել է դատարանում` անմիջական վկայի շուրթերից: Վկաները հայտարարել են, որ քննիչները իրենց ստիպել են սուտ ցուցմունքներ գրել: Մեղադրող կողմը` ի դեմս դատախազ Արմեն Բոշնաղյանի, խափանման միջոցը փոխելուն դեմ արտահայտվեց` հայտարարելով, թե հիմքեր չկան: Դրանից հետո դատավորը հեռացավ խորհրդակցական սենյակ` խոստանալով վերադառնալ մեկ ժամից: Սակայն վերադարձավ մեկուկես ժամից եւ հայտարարեց, որ փաստաբանների միջնորդությունը մերժում է, եւ Մակեյանը, Զաքարյանն ու Սաղաթելյանը պետք է շարունակեն մնալ կալանքի մեջ: Երբ դատավորն արտաբերեց, որ միջնորդությունը մերժում է, դահլիճում կարծես ռումբ տրաքեր: Մարդիկ սկսեցին վանկարկել` «Ամոթ», «Ազատություն», «Պայքար, պայքար մինչեւ վերջ»: Մարդիկ լռեցին միայն այն բանից հետո, երբ փաստաբան Արսենյանը հայտարարեց, որ ցանկանում է հայտարարությամբ հանդես գալ: Այդ ժամանակ դատավորը միջամտեց եւ փաստաբանից պահանջեց իր որոշումը չքննարկել եւ հարգել դատարանին: Արսենյանը դատավորին առաջարկեց, որպեսզի նա ինքն իրեն առաջին հերթին հարգի, իսկ խափանման միջոցի միջնորդությունը մերժելիս, ըստ փաստաբանի, ավելի անկեղծ կլիներ, եթե դատավորը հայտարարեր, որ իրեն դեռեւս չեն հրահանգել մարդկանց ազատ արձակել:

Այնուհետեւ Մակեյանը դատավորին միջնորդեց ստուգել թիվ 34/06 տեղամասի ընտրական փաստաթղթերը, որից հետո կպարզվի, որ այդ տեղամասում լցոնում է տեղի ունեցել: Լցոնումը եղել է հիմնականում Սերժ Սարգսյանի օգտին, սակայն լցոնել են նաեւ Արթուր Բաղդասարյանի եւ Վահան Հովհաննիսյանի օգտին` ավելի փոքր ծավալներով: Այս միջնորդությունը եւս մերժվեց, որից հետո, երբ Մակեյանը ցանկանում էր հայտարարությամբ հանդես գալ, դատավորը փորձեց նրան թույլ չտալ խոսել` ասելով, որ քաղաքական հայտարարություններ չի կարելի անել: Մակեյանն էլ նրան հակադարձեց. «Քաղաքական պատվեր եք կատարում, բայց քաղաքական հայտարարություն չեք ցանկանում լսել»: Այս ընթացքում դահլիճը անընդհատ իր բողոքն էր արտահայտում, եւ մարդիկ իրենց ձայնը ցածրացնում էին միայն Մակեյանի խոսքը լսելիս:

Ինչեւէ, դատական նիստը հետաձգվեց մինչեւ հունիսի 6-ը:

Հացադուլավորներն ավելացել են

Եռաբլուրում հացադուլավորների թիվն այսօր հասավ 20-ի: Առավոտյան վարչական դատարանում իր դատից հետո հացադուլավորներին միացավ նաեւ «Հանրապետություն» կուսակցության քաղխորհրդի անդամ Լյովա Եղիազարյանը: Բայց առավոտյան թեեւ դատախազությունը ետ էր վերցրել հայցադիմումը, դատական նիստի ժամանակ Լյովա Եղիազարյանը քաղաքական հայտարարություն արեց այն մասին, որ այն, ինչ անում է դատախազությունը, քաղաքական հետապնդում է: Գործը դատարանի որոշմամբ կարճվեց:

Իսկ հացադուլավորները թեեւ դիմել են քաղաքապետարան` տեղեկացնելով իրենց հացադուլի մասին, քաղաքապետարանը բուժհսկողություն չի սահմանել հացադուլավորների նկատմամբ:

Այսօր հացադուլավորներին է այցելել Կարմիր խաչի ներկայացուցիչը: Թեեւ հացադուլ հայտարարած ազատամարտիկներից մեկի արյան ճնշումը մեզ հետ խոսակցության պահին բավականին բարձր էր, բայց իրենք իրենց լավ են զգում` զոհված ընկերների շիրմաքարերի կողքին: Այսօր «Հանրապետություն» կուսակցության նախագահ Արամ Սարգսյանը եւ Համաժողովրդական շարժման ներկայացուցիչ Մանուշակ Պետրոսյանը հացադուլավորների եւ մի խումբ մարդկանց հետ ծաղիկներ են դրել Վազգեն Սարգսյանի շիրմին:

Ի դեպ, հացադուլավորները հայտարարությամբ դիմել են բոլոր երկրապահներին` կոչ անելով նրանց եւս միանալ իրենց պայքարին` երկիրը ազատելով անօրինական ընտրված իշխանություններից: Նրանց կոչում ասված է, որ այսօր վտանգի տակ է մեր անկախությունը, այն ձեռքբերումը, որի համար զոհվեցին մեր լավագույն ընկերները:

Մեր հարցին, թե իշխանություններից որեւէ մեկն այցելե՞լ է իրենց, Լյովա Եղիազարյանն ասաց. «Մենք իշխանություն չունենք, մենք նրանց չենք ընդունում, իսկ մեր իշխանությունը այցելել է»,- նա նկատի ուներ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին: Նկատենք, որ այսօր ժամը 17-ի սահմաններում Եռաբլուր է այցելել ԱԺ պատգամավոր Սամվել Ալեքսանյանը` (հայտնի է Լ‎ֆիկ Սամո անունով-խմբ), հացադուլավորներից մի քանի մետր հեռու կանգնել, զրուցել է ինչ- որ մեկի հետ, ընդ որում շարժման տղաներից` ազատամարտիկներից մեկի հետ, եւ հեռացել, առանց մոտենալու եւ հարցնելու, թե ինչպես է հացադուլավորների ինքնազգացողությունը:

Իսկ Հյուսիսային պողոտայում երեկոները քաղաքական զբասանքի դուրս եկած մարդկանց համար զբոսանքի վերջնակետը վերջին օրերին դարձել է Եռաբլուրը:

Երեխաները պահանջում էին ազատություն

«Ազատություն հայրիկին» վանկարկումներով, քաղբանտարկյալների լուսանկարները պարզած մի քանի տասնյակ կանայք եւ երեխաներ բողոքի ակցիա էին կազմակերպել ՀՀ գլխավոր դատախազության առաջ: Ակցիայի մասնակիցների հիմնական մասը քաղբանտարկյալների երեխաներն էին, որոնք պահանջում էին դատախազությունից ազատ արձակել իրենց հայրիկներին:

«Այսօր պահանջում ենք ազատություն քաղբանտարկյալներին: Պայքարելու ենք մինչեւ վերջ: 93 օր է նրան տեսել եմ անազատության մեջ: Ինչքան էլ բանտարկեն, փակեն բանտերում, միեւնույնն է, չեն կարող միտքն ու լեզուն փականքի տակ պահել»,- ասաց «Արաբկիր» ջոկատի հրամանատար Հովհաննես Հարությունյանի դուստր Լուսինե Հարությունյանը: Մատենադարանի փոխտնօրեն Արշակ Բանուչյանի դուստր Ծովինար Բանուչյանն էլ նշեց, թե եկել են եւս մեկ անգամ ազատություն եւ արդարադատություն պահանջելու. «Ամենաշատը ոչ թե նրա համար, որ մեր ծնողներն են, այլ իրենք գիտեն անկախության եւ ազատության գինը, իրենք վճարել են, ընկերներ են կորցրել մարտի դաշտում ու այսօր իրենք են կարեւոր, որ մենք այս երկրում ապագա ունենանք ու պետք է լինեն ազատության մեջ: 2 ամիս 1 շաբաթ է չեմ տեսել հայրիկիս, կպայքարենք մինչեւ բոլոր արդար մադիկ լինեն ազատության մեջ»:

Ակցիայի մասնակիցները այսօր արդեն 6-րդ նամակն էին հանձնում դատախազությանը, սակայն որեւէ պատասխան մինեւ այսօր չեն ստացել: «Չնայած չեն պատասխանում, բայց մենք կրկին հանձնում ենք, քանի որ օրենքը պահաջում է, մենք էլ ուզում ենք օրինական ճանապարհով գնալ»,- նշեց Ալեքսանդր Արզումանյանի կին Մելիսա Բրաունը: «Մենք` ՀՀ կանայք, համարում ենք, որ այս ամբողջը իշխանության կողմից ընդդիմության նկատմամբ քաղաքական հետապնդում է: Մենք կրկին մեր ձայնն ենք բարձրացնում այդ ապօրինությունների դեմ, պահանջում ենք դադարեցնել շարունակվող քաղաքական հետապնդումները եւ ազատ արձակել բոլոր քաղաքական բանտարկյալներին»,- նշված է դատախազությանն ուղղված հայտարարության մեջ, որի տակ ստորագրեցին հավաքված կանայք:

Ամենապարտաճանաչը ամբաստանյալն էր

Առանց դատարանի պատշաճ տեղեկացնելու իր բացակայելու մասին` այսօր մեղադրող Հովսեփ Սարգսյանը այդպես էլ չներկայացավ Կենտրոն-Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարան: Հովսեփ Սարգսյանը այն մեղադրողն է, որ այսօր դատարանում պետք է ապացուցեր, որ ՀՀՇ վարչության անդամ, ԱԱԾ նախկին փոխնախարար Հովհաննես Ղազարյանը մարտի 1-ի առավոտյան բռնությունն է կիրառել եւ դիմադրել ոստիկանության աշխատակցին: Այսօր դատարան չէին ներկայացել Հովհաննես Ղազարյանի պաշտպաններ Մուշեղ Շուշանյանն ու Նազելի Վարդանյանը, սակայն ի տարբերություն մեղադրող Սարգսյանի` նրանք դատարանի պատշաճ կարգով տեղեկացրել էին, որ մայրաքաղաքից բացակայելու պատճառով չեն կարող ներկայանալ դատավարությանը:

Ինչեւէ, Հովհաննես Ղազարյանն իր դատավարության առաջին օրը անցակացրեց առանց մեղադրողի եւ պաշտպանների: Դատավոր Արայիկ Մելքումյանը որոշեց դատական նիստը հետաձգել անորոշ ժամանակով եւ խոստացավ հաջորդ նիսստի մասին լրացուցիչ տեղեկացնել: Հիշեցնենք, որ Հովհաննես Ղազարյանը ձերբակալվել է մարտի 1-ին առավոտյան եւ բերման էր ենթարկվել Ոստիկանության Կենտրոնի բաժին: Նրանք մեղադրանք է առաջադրվել Քրեական օրենսգրքի 316 հոդվածի առաջին մասով:

Ի դեպ, Հովհաննես Ղազարյանն այսօր դատարան ներկայացավ բարձր տրամադրությամբ եւ ողջունեց դահլիճի ներկաններին:

Friday, May 30, 2008

Երիցս բռնության ենթարկվածը


Քաղբանտարկյալներ Հովհաննես Ղազարյանի, Միսակ Հովակիմյանի եւ Վարդգես Գասպարիի գործերով մի ոստիկան է անցնում, մազոխիզմի ոստիկանը, որին, պարզվում է, բոլոր այդ երեքն էլ, ըստ ՀՀ դատախազության, ծեծել, անարգել ու բռնության են ենթարկել: Այդ վկան ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի օպերհետախույզ, միլիցիայի լեյտենանտ Էդգար Պետրոսյանն է:

Միսակ Հովակիմյանի գործի դատաքննության ընթացքում արդեն ուրվագծվել էր, որ սույն մատնիչն ընդհանրապես չի առնչվել պարոն Հովակիմյանին եւ մարտի 1-ին նրան բերման ենթարկելու հետ կապ չի ունեցել: Երեկ ՍՍ-ի իշխանության համար ահ ու սարսափ դարձած մտավորականներից Վարդգես Գասպարիի գործով դատական նիստում վկայություն էր բարբաջում նույն լեյտենանտը: Նրա լկտի պահվածքը անընդհատ հունից հանում էր դահլիճում ներկա եւ ի դժբախտություն լեյտենանտի` կիրթ, գրագետ հասարակությանը, որոնց վիրավորում էր ոչ միայն այդ ոստիկանի կեցվածքը, այլեւ ականջ սղոցող անգրագիտության աստիճանը: Երբ նա ներկայանալիս ասաց, որ ունի բարձրագույն կրթություն եւ ավարտել է պետհամալսարանը, երջանկահիշատակ, Ռաֆայել Ղազարյանի տիկինը` Գրիզելդա Ղազարյանն ինքնաբերաբար բացականչեց` «Չի կարող պատահել»: Այդ բացականչությանն ի պատասխան` օպերը շուռ եկավ ու հայտարարեց, որ ինքը երկու բուհ է ավարտել ու հարուցեց, ինչպես ժողովուրդն է ասում` «Եփած հավի քրքիջը»: Լարիսա Ալավերդյանը կասեր` ուրեմն պետք է երրորդն էլ ավարտել. մեկին մի անգամ ասաց: Դատավոր Արշակ Պետրոսյանը ոչ այն է` զսպեր դահլիճում բերնեբերան քննարկվող վկայի այս կամ այն «հեղինակային նեոլոգիզմը», ոչ այն է` հետեւեր նրա բարբաջանքին, «վկայությունից» մի բան հասկանալու հույսով: Մինչ Էդգար Պետրոսյանին հարցեր էր տալիս դատախազ Արամ Ամիրզադյանը, նրա պատասխանները հնչում էին հնարավորինս հանգիստ ու սերտած: Ամիրզադյանի ճապաղ ու մեղադրանքը հաստատելու նպատակ հետապնդող յուրաքանչյուր հարց ուղորդվում էր դահլիճի կանանց անեծքով ու մեկնաբանություններով: «Դիստրոֆիկ, այ դիստրոֆիկ, Սերժի մանկլավիկ, գիտես մարսելո՞ւ ես արածներդ: Մի տես` ում դիմացն ես նստած, մտավորական մարդու կյանքի հետ ես խաղում: Արա Սահակյանի ոտքերի տակ սողացիր, ՀՀՇ-ի հացը կերար, գիտես մա՞րդ ես դարձել»,-Ամիրզադյանին շշպռեց մի կին: Սա բան ու գործ թողեց, շուռ եկավ ու լեզվակռվի բռնվեց իր պորտը տեղը դնող տիկնոջ հետ: Դահլիճն էլի վերածվեց քաոսի: Ամիրզադյանը դատավորից խնդրեց դահլիճից հեռացնել բոլորին, «որպեսզի կարողանանք հանգիստ աշխատել»,-բացատրեց նա: Դատավորը մի երկու կնոջ հեռացրեց, այդ կանայք հեռանալիս արտահայտվեցին ի խորոց սրտի` «Խիղճ ունեցեք, դատաստանից վախեցեք, ստահակներ, ի՞նչ եք անում»,-գոչեց հեռացվող կանանցից մեկը: Մնացածները ժամանակավորապես հանդարտվեցին, ու ոստիկանին հարցեր ուղղելու հերթը հասավ պաշտպանական կողմին: Մինչ փաստաբան Մուշեղ Շուշանյանը կհարցաքններ վկային, Վարդգես Գասպարին նրան հարցրեց` «Դուք գիտե՞ք սուտ մատնության մասին հոդվածի գոյության մասին»: Սա գիրացած այտերը շուռ տվեց դեպի Ամիրզադյանը: Ամիրզադյանը անհանգիստ շարժում արեց տեղում, կարծես ծույլ աշակերտի հուշարար ընկերը լիներ: Երիցս բռնության ենթարկվածը ասաց` «Այո»: Դատավորը հորանջեց, ձգվեց դեպի սեղանի աջ կողմը, դեպի Շուշանյանը եւ հայացքը լարեց, իբր` «Կարող եք տալ Ձեր հարցերը»: Շուշանյանը սկսեց օպերի` մարտի 1-ին Ազատության հրապարակում «գործառույթ իրականացնելու» մանրամասները պարզաբանելու նպատակ հետապնդող հարցերից:

«Որտե՞ղ եք առաջին անգամ հանդիպել իմ պաշտպանյալին»,-հարցրեց փաստաբան Շուշանյանը: «Դե, Ազատության հրապարակի հարակից տարածքից»,-պատասխանեց վկան: «Կարո՞ղ եք այս քարտեզի վրա նշել այն տեղը, որտեղ հանդիպել եք իմ պաշտպանյալին: Սա Ազատության հրապարակի սխեման է»,-հարցրեց փաստաբանը: Նախորդ` Միսակ Հովակիմյանի գործով դատաքննությանը նրա կողմից բռնության ենթարկվելու դրվագը պատմելիս նույն այդ մայրաքաղաքում 2 բուհ ավարտած ու կրթված կապանցին նույն քարտեզի վրա նշել էր նույն հարցի պատասխանը: Այդ օրը նույն մեղադրող Ամիրզադյանը փորձում էր խոչընդոտել հարցը եւ թույլ չտալ, որ օպերը նշի Միսակ Հովակիմյանին բերման ենթարկելու վայրը: Գասպարիի պարագայում Ամիրզադյանն ուղղակի վեր թռավ տեղից, հասավ դատավորի մոտ (քարտեզը դատավորի մոտ էր, փաստաբանն էր տրամադրել) եւ հայտարարեց, որ այդ քարտեզը սխալ է: Բարձրագույնն ավարտած ոստիկանը որսաց այդ արտահայտությունը եւ մի 20 րոպե միացավ ու չէր անջատվում` «Քարտեզը լյավ չի գծած, հորիզոնական է, ես չեմ կարող նշել, սխալ քարտեզ է: Սա չի համապատասխանում իմ պատկերացումներին»,-ասում էր Էդգար Պետրոսյանը: Քարտեզը Օպերայի շենքի պաշտոնական հատակագիծն էր, քաղաքապետարանում հաստատված: Ամիրզադյանը օպերին զուգահեռ խոսում էր` «Էդտեղ սխալ է գծված, ինչի՞ պիտի նշի, չնշե'ս: Ինքը իր նախաքննական ցուցմունքում գրել է, թե որտեղից է բերման ենթարկել»,-աղմկում էր Ամիրզադյանը: Նույնիսկ դատավորին չհաջողվեց համոզել վկային, որ ցույց տա այն տեղը, որտեղից բերման է ենթարկել պարոն Գասպարիին: Գասպարիին բերման ենթարկելու տապոգրաֆիան հետախույզի մտավոր կարողության բանը չէր, եւ դա հասկացավ անգամ Ամիրզադյանն ու հաջողեց հարցից խույս տալու սցենարը: Բայց հետախույզն այնուամենայնիվ խոստովանեց, որ Երեւան քաղաքը այդքան էլ լավ չի ճանաչում ու պլստաց կերպարին համաձայն: Բայց դե, Շուշանյանն էլ հո ռազմավարություն ուներ մշակած: Նա հարցրեց, թե արդյոք հիշո՞ւմ է այդ վկան, թե բերման ենթարկելու պահին ինչ հագուստով էր իր պաշտպանյալը եւ գլխարկ կրո՞ւմ էր, թե ոչ: Օպերն արձագանքեց` «Ոչ»: «Իսկ ի՞նչ տեսք ուներ նա, սափրվա՞ծ էր, թե՞ մորուքով»,-հարցրեց Շուշանյանը: Սա նորից արձագանքեց` «Մորուքով, ինչպես որ հիմա է` այդ տեսքն էլ ուներ»,-ատամների արանքից քամեց օպերը: Վարդգես Գասպարին, որ վկայի հարցաքննության ողջ ընթացքում մտասեւեռված էր, ժպտաց` «Ես ընդհանրապես վստահ եմ, որ Դուք չեք ինձ բերման ենթարկել»,-ասաց պարոն Գասպարին:

Անդրադառնալով Էդգար Պետրոսյանի կերպարին, մի կողմ թողնելով նրա բարոյական նկարագիրը, մտավոր կարողությունների աստճանն ու մասնագիտական պատրաստվածությունը, ուղղակի անհրաժեշտ է նշել, որ նա սուտասան ու զրպարտիչ է: Այդ մարդը Միսակ Հովակիմյանի դատաքննությանը բացահայտվեց որպես անհավասարակշռված, գեղից քաղաք եկած` քաղաքում թիկունք գտած, գեղցու (չշփոթել գյուղացու, այսինքն` գյուղաբնակի հետ: Նկատի ունեմ հոգեկերտվածքը,-Գ.Ա.) ճարպկությամբ արժեքային բոլոր համակարգերն անտեսած ու ցանկացած միջոց օգտագործելով հաց վաստակող ու հաստացող, կատարյալ անգրագետի մեկն էր: Նա դատավորի, դատական նիստի բոլոր մասնակիցների ներկայությամբ հարվածեց ինձ եւ նույն օրը լրատվական գործակալություններով տարածեց, թե ես եմ իրեն հարվածել իսկ ինքն ինձ պատահական է դիպել, պատահաբար է ձեռքը կպցրել իմ ձայնագրիչի «stop»,-կոճակին եւ երեք անգամ անջատել այն: Եթե մարդու, ավելի ճիշտ` ստահակի այդ տեսակը ակնհայտ կատարած իր արարքը ոչ միայն նենգափոխում է, այլ նույնիսկ իրենից տուժած կնոջն է զրպարտում, ինչի՞ է ընդունակ նա այնպիսի իրավիճակներում, երբ իրեն կատարյալ ապահով է զգում իր նմանների ոհմակում: Ո՞վ կարող է հավատալ, որ հաստավիզ այդ պահարանին բռնության է ենթարկել նախ Միսակ Հովակիմյանը, քաղաքային ինտելիգենցիայի այդ 68-ամյա ներկայացուցիչը, հետո` Հովհաննես Ղազարյանը եւ վերջում` Վարդգես Գասպարին: Թեպետ հերթականությունը կարող է այլ լինել, բայց դա չէ էականը:

Վարդգես Գասպարին երեկ հայտարարեց, որ այդ վկան խեղկատակ է, իսկ դատավարությունը` խեղկատակություն: Եվ եթե այն շարունակվի, ինքն ու իր պաշտպանը թերեւս որոշեն չմասնակցել արդարադատություն հորջոջվող այդ քյանդրբազությանը: «Թող անեն ինչ ուզում են, բայց` առանց մեր մասնակցության»,- հայտարարեց Վարդգես Գասպարին: Իսկ օպերվկայի հարցաքննությունն այդ օրը չավարտվեց: Ավարտվեց աշխատանքային օրը: Հաջորդ նիստը կկայանա հունիսի 9-ին ժամը 14:00-ին:



Taregir.am

Սէֆիլյանին հրավիրում են

Ժիրայր Սէֆիլյանի և Վարդան Մալխասյանի զորակցության կոմիտեն տարածել է հաղորդագրություն, որում ասվում է. «Այն բանից հետո, երբ հայտնի դարձավ, որ Ժիրայր Սէֆիլյանը հավանական է արտաքսվի Հայաստանից, սփյուռքահայ տարբեր գաղթօջախներից, ոչ միայն Լիբանանից, այլև Կանադայից, Ֆրանսիայից, ԱՄՆ-ից, Կիպրոսից, Ավստրալիայից և նույնիսկ Ռուսաստանից, ստացվում են բազմաթիվ էլեկտրոնային նամակներ և հեռախոսազանգեր: Դրանց հեղինակները դատապարտում են իշխանությունների այդ երախտամոռ ծրագիրը և իրենց զորակցությունն են հայտնում Ժիրայրին: Գրեթե բոլոր դեպքերում մարդիկ իրենց քաղաք են հրավիրում հայտնի հրամանատարին և ազգային գործչին` տեղի հայության հետ հանդիպման նպատակով: Առանձին դեպքերում Սեֆիլյանին նաև հրավիրում են ժամանակավոր բնակության` խոստանալով օժանդակել նրա ազգային գործունեությանը:

Այնուամենայնիվ, Ժիրայրի և նրա աջակիցների նախապատվությունը հանցագործ վարչախմբի` Սէֆիլյանին արտաքսելու ծրագիրը ձախողելն է: Ստացվող նոր տեղեկությունները հաստատում են, որ վերջինս շարունակում է մնալ ուժի մեջ, հակառակ նրան, որ Վարչական դատարանը Ոստիկանությանն է վերադարձրել հայցադիմումը: Պատճառն այն է, որ ոստիկանները մոռացել էին նշել հայցվորի անունը: Օրերս սպասվում է, որ ուղղված հայցադիմումը նորից կվերադարձվի դատարանին: Հետևաբար առայժմ հիմքեր չկան կասկածելու, թե ռեժիմը, գոնե այս անգամ, որոշել է ենթարկվել օրենքին և անհրաժեշտ է շարունակել բողոքի գործողությունները»:

Հերթական հացադուլը

Հացադուլը շարունակում է մնալ Հայաստանում իշխանությունների դեմ բողոք արտահայտելու ամենատարածված միջոցը: Այսօր ժամը 11.00-ից ՀՀՇ վարչության 2 անդամ Սարգիս Թամազյանը, Կարեն Կարապետյանը եւ «Հայք» թերթի տնօրեն Արմեն Զուրաբյանը հացադուլ են հայտարարել ՀՀՇ վարչության մոտ: Հացադուլը կշարունակվի մինչեւ հունիսի 20-ը եւ հացադուլավորները 3 օրը մեկ առանց ընդմիջման կփոխարինեն միմյանց:

«Նկատի ունենալով, որ Հայաստանի ապօրինի վարչախումբը հետեւողական շարունակում է իր հանցավոր քաղաքականությունը եւ ոչ մի քայլ չի կատարում ԵԽԽՎ 1609 բանաձեւի կատարման ուղղությամբ, մենք հայտարարում են հացադուլ»,-հայտարարել են նրանք: Հացադուլավորները 3 պահանջ ունեն գործող վարչախմբից. առաջին` անհապաղ ազատ արձակել ՀՀ իշխանություններից նրանք պահանջում են անհապաղ ազատ արձակել քաղբանտարկյալներին եւ դադարեցնել քաղաքական դրդապատճառներով շարունակվող հալածանքները: Երկրորդ` անցկացնել մարտի 1-ի ոճրագործության միջազգային անկախ հետաքննություն եւ երրորդ` ապօրինաբար չխոչընդոտել հավաքների ազատության սահմանադրական իրավունքի իրականացմանը:

«Մենք պահանջում ենք ի կատար ածել ԵԽԽՎ բանաձեւը, որպեսզի երկրում վերջապես ստեղծվի քաղաքակիրթ մթնոլորտ: Այդքան թմբկահարում են երկխոսության մասին, սակայն դրա համար անհրաժեշտ է առաջին հերթին կյանքի կոչել ԵԽԽՎ պահանջները, որոնք բխում են հենց երկխոսության շահերից»,-
ասաց ՀՀՇ վարչության անդամ Կարեն Կարապետյանը:

Հացադուլավորներից Սարգիս Թամազյանը համոզված է, որ իշխանությունները ամենեւին նպատակ չունեն կատարել ԵԽԽՎ պահանջները եւ ընդամենը իմիտացիա են ստեղծում.»Իշխանությունները նույնիսկ պատրաստ են, նրան, որ ԵԽԽՎ ամառային նստաշրջանում Հայաստանը զրկեն ձայնի իրավունքից, սակայն չկորցնեն իրենց իշախնությունը»:

Պարոն Թամազյանը նաեւ իր բացատրությունը ունի, թե ինչու իշխանությունները երկիրը կործանելու հաշվին փորձում պահպանել իրենց իշխանությունը. «Պատահական չէ, որ մենք նրանց անվանում ենք հանցախումբ: Նրանք իսկպես հանցագործներ են եւ կորցնելու բան ունեն: Նրանք ուշ թե շուտ պատասխան են տալու, ինչպես մարտի 1-ի, այնպես էլ դրանից առաջ կատարած հանցագործությունների համար: Որ պահին, նրանք թողնեն իշխանությունը կանգնելու են օրենքի առաջ, եւ նրանք այդ մասին շատ լավ գիտեն»: Իսկ Արմեն Զուրաբյանը նշեց, որ իշխանությունները իրենց գործողություններով են ստիպում դիմել պայքարի ծայրահեղ միջոցի` հացադուլի. «Իշխանությունները պայքարի, մարդկանց իրենց բողոքը, կարծիքն ազատ արտահայտելու բոլոր հնարավորությունները սահմանափակել են: Այսօր մեզ փորձում են զրկել նույնիսկ հանրահավաքներ, երթեր, ցույցեր անցկացնելու եւ մարդկանց այլ բան չի մնում, քան հացադուլ հայտարարելը»: Արմեն Զուրաբյանը իշխանություններին հիշեցրեց, որ իրենք պահանջում են ի կատար ածել ԵԽԽՎ բանաձեւի այն պահանջները, որոնք արժանացել են ԵԽԽՎ-ում մեր պատվիրակության հավանությանը. «Համենայնդեպս Ստրասբուրգից վերադառնալով` այդպես է ներկայացրել պատվիրակության ղեկավար Դավիթ Հարությունյանը»:
Հացադուլավորները նաեւ կոչ են անում ՀՀ բոլոր այն քաղաքացիներին, ում համար թանկ է ազատությունը ու մարդկային արժանապատվությունը միանալ իրենց եւ բողոքի նրանց ընտրած ձեւը, այսինքն` հացադուլը, դարձնել շարունակական: Ի դեպ, ՀՀՇ վարչության մոտ ընթացող հացադուլին տեղյակ է պահվել Երեւանի քաղաքապետարանին, ՀՀ մարդու իրավունքների պաշտպանին, ՀՀ Գլխավոր դատախազությանը եւ Կարմիր Խաչին:

Дашнакский сходняк или как Садам толкал мурло

На днях в Ереване стартовало «Общее собрание» Армянской Революционной Федерации «Дашнакцутюн», которое дашнаки встретили с радостной вестью: за день до этого, в результате кропотливых политических торгов один из их лидеров «со стажем» - Грайр Карапетян стал вице-спикером парламента. Вот с таким победным настроением дашнакский бомонд собрался на свой 30-ый, поистине бессмысленный партийный съезд. Серая масса, усталые глазки, подавленные и ничего не значащие лица - поистине неприметная публика, бесцельно влекущая свое утробное состояние у корыта властей. Полное понимание того, что не Дашнакцутюн изменила эту страну в лучшую сторону, а дашнаки сами за короткое время превратились в банальных любителей подачек и халявы. А может это и было их партийной мечтой – конечным результатом 113-и летнего существования?

Нет смысла вдаваться в подробности, в цели и задачи проведения данного собрания, поскольку кроме уставных требований, отсутствовали все потребности в данном мероприятии: дашнакам давно нечего сказать нации, да и у нации давно пропало желание ожидать чего-либо позитивного от этой партии, а тем более слушать их невнятные и бессмысленные лозунги. Времена меняются – то ли дашнаки окончательно измельчали, то ли армянское общество подросло в политическом плане. Развитие ситуации вокруг партии подсказывает, что имеет место и то, и другое. От выборов к выборам дашнакский электорат тает на глазах: на последних президентских выборах дашнакский кандидат набрал почти в два раза меньше голосов, чем набрала партия год назад на парламентских выборах. В чем причины подобного дефолта, понятно всем: и армянскому обществу, и рядовым членам партии. Только верхушка, нынешние боссы Дашнакцутюн, окончательно «приватизировавшие» бессменное руководство партией, и ведущие всех к окончательному краху, упорно не хотят «замечать» происходящее и свою пагубную роль во всем этом.

Дашнакцутюн окончательно стала походить на когда-то своего заклятого врага – Коммунистическую партию времен строительства социализма - как бы единая, но внутри окончательно прогнившая; избрание руководящего органа происходит по изначально составленному списку, который «мягко» подсовывают не особо подкованным рядовым или провинциальным членам партии; имеет место инициация внутри партии (напомним, что Устав строго запрещает публичную критику партии) всякого рода театрализованных представлений по «обсуждению важнейших вопросов», в условиях, когда любая более или менее серьезная и аргументированная критика руководства и проводимого ими курса для рядового дашнакцакана оборачивается всякого рода неприятностями и нещадно карается; зажиревшая от коммерческой деятельности и коррупционных сделок верхушка (доказательством чему служат фирменные машины, элитные дома и костюмы от Giorgio Armani), на фоне нищенствующих и деморализованных рядов партии, изначально кормящихся оторванными от реальности многочисленными дашнакскими мифами и легендами.

В таких условиях, остается лишь констатировать, что благодаря нынешнему руководству партии, Дашнакцутюн полностью изжила себя. Лучшим аргументом в поддержку сказанному является доклад дашнакского генсека - Гранта Маркаряна - в ходе общего собрания партии. Отбросив эмоционально произносимые, годами повторяющиеся, давно всем известные и порядкои надоевшие лозунги, и проанализировав доклад, с точки зрения реальной политики и сложившейся ситуации, становяся очевидными полная политическая никчемнесть, желание уйти от ответственности, невнятность и противоречивость озвученных мыслей главного армянского дашнака.

Итак, в своей речи Грант Маркарян указал на две «оси зла», как источник «всех бед и несчастий армянского народа». Во-первых, это первый президент Армении Левон Тер-Петросян, а во-вторых - международные силы, которые «на протяжении 18 лет в стране под нашим носом создавали слаженный механизм» и «стремятся подчинить интересы всех народов своим интересам и целям». И вот эти «внешние силы сформировали сеть, которую возглавил кандидат оппозиции», то бишь Левон Тер-Петросян. Гениально, полный фурор, для полного счастья дашнакский вождь лишь не указал имена этих «темных сил» в лице масонов, жидомасонов, франкомасонов, сионистов и т.п.: если бы он назвал и озвучили это, то армянский народ наконец бы узрел корень всех своих бед и несчастий. Все же наверное хватило горстки ума окончательно не стать посмешищем и не скатиться до уровня «борцов с вампирами».

Можно ли вообще считать Гранта Маркаряна политически уравновешенным деятелем, когда он, признавая, что «властям не нужна была борьба программ и идей, и они сделали все, чтобы выборы прошли в деполитизированной атмосфере», обвиняет Левона Тер-Петросяна во всех смертных грехах, декларируя, что «он создал атмосферу, в которой нравственные нормы борьбы уступили место разрушительству, ругательствам, ненависти и популизму», стараясь свалить на него и на «внешние силы» ответственность за «трагические и позорные события 1 марта». То есть, согласно теории главного дашнака, власти, хладнокровно осуществившие кровавое побоище собственных граждан, которых Грант Маркарян характеризует как «безумные толпы», ни коим образом не виноваты, так как «властям это было не выгодно». При этом, бессменный вожак старейшей армянской политической партии особо подчеркивает, что «его восприятие - восприятие не профессионала». Бедные дашнаки, которыми столько лет руководит политический дилетант.

Ясно также, что Гранту Маркаряну не понять цели народа, борющегося за свои гражданские права, так как для него все это - «попытка осуществления цветной революции с помощью международных сил» обществом, «имеющим низкий уровень гражданской зрелости». Вынужденно признавая, что «перед политическими силами закрылись телеканалы, политические программы и передачи, не проводились дебаты и дискуссии», а выборы прошли «в условиях повсеместных избирательных взяток и грубых нарушений избирательного закона», осознавая также, что «победа» кандидата власти «была достигнута не в результате честных выборов», в то же время «товарищ Грант» с гордостью заявляет, что «ни мы, ни международное сообщество не оспариваем эту победу». А зачем дашнакам что-то оспаривать, когда для них самым главным является то, что «сформированная власть является преемницей предыдущей 10-летней власти». То есть, прошлые десять лет дашнакская верхушка припеваючи отсиживалась за пазухой властей, и, подписав «неокоалиционное» соглашение с нынешними, еще лет на десять обеспечила свое «безбедное существование». При этом, в одном случае обвиняя одних международников в «нарушении внутриполитической стабильности», и апеллируя к мнению других международников, Грант Маркарян фактически признает, что делит мир на своих и чужих масонов.

Нужно особо отметить, что повторение излюбленной дашнакской легенды о «мировых заговорах» - не новость: за всю свою деятельность партия старалась, да и сейчас старается найти виновного и технарически свалить на него все свои несчастия и постоянные промахи, в том числе и ответственность за злополучия нации, наступающих в результате их же деятельности. Еще в начале прошлого века, позарившись на разного рода посты, в том числе и на депутатские места в парламенте Османской Турции, партия Дашнакцутюн не только пошла на заговорческие соглашения с младотурками, проморгала надвигающуюся национальную трагедию, но до сих пор, по прошествии почти ста лет, все еще «ищет виновного» на стороне. Ту же схему дашнаки задействовали и сейчас: проигнорировав требования и интересы общества, вступив в коммерческие «политические» взаимоотношения с властями Армении, и отлично понимая, чем в конце концов для страны и народа обернется все это, дашнаки уже изначально ищут «козлов отпущения», на кого можно свалить все последствия от деятельности армянских властей. А за все шаги властей Армении в полной мере ответственны и дашнаки, которые вот уже десять лет являются полноправной составляющей властей. Дашнаки только «забывают» указывать, кто конкретно толкает их на заговорческие действия против армянских национальных и общественных интересов - жидомасоны или франкомасоны?

А то, что дашнаки фактически являются партией власти, не оспаривается даже Грантом Маркаряном, который в своей речи указал, что «в 1998-2008 гг. мы поддерживали власть и сумели по мере своих сил способствовать прогрессу». Но о каком прогрессе, или позитивных действиях властей и их дашнакских сателлитов может идти речь, когда он сам и «констатирует», что «в стране существует сложное социальное положение, несправедливость, коррупция, безнаказанность привилегированного слоя, беспрепятственное существование незаконных, но пользующихся покровительством властей экономических монополий, препятствия, чинимые свободному развертыванию бизнеса, игнорирование основополагающих прав человека». Но даже в этих условиях товарищ Грант считает кощунством чьи-то мнения о том, что «партия должна перейти в оппозицию», и удивленно вопрошает: но разве такую позицию можно считать политической и ответственной? Для партии Дашнакцутюн переход в оппозицию будет означать борьбу, лишения, ответственность, все то - от чего за эти последние десять лет полностью отвыкли политически несостоявшиеся лидеры дашнаков.

В своей партийной речи Грант Маркарян с гордостью заявил также, что «на президентских выборах мы, мягко говоря, потерпели неудачу, провал, и я не боюсь в этом признаться» (как будто, если бы он не признался, армянская нация никогда бы не узнала об этом). Однако товарищ Грант сразу же «заметил», что «наше поражение не было следствием неправильной политики или ошибочной деятельности». Как всегда виноваты все, кроме самих себя. А то, что нельзя перед каждыми выборами корчить из себя ярого оппозиционера, а сразу после выборов с гламурным видом впрыгивать под теплое одеяло властей, и к чему это приводит, дашнакская элита даже не хочет осознавать. Но это ведь не важно, главное то, что набравший всего пять с небольшим процентов кандидат от партии Дашнакцутюн, «своим поведением, своей позицией и смелостью дал дашнакам повод гордиться собой». Ну что поделать, когда притча о «моральных победах» до сих пор является лучшим успокоительным для несчастной дашнакской души.

Ну а как охарактеризовать слова Гранта Маркаряна о том, что «в президентских выборах мы впервые участвовали с собственным кандидатом», в условиях, когда все прекрасно помнят, как на президентских выборах 1991 года, выставленный партией Дашнакцутюн кандидат, некий актер, был подчистую разгромлен первым президентом Армении Левоном Тер-Петросяном, но все же набрал чуть больше голосов, чем нынешний дашнакский кандидат Ваан Ованисян? В отличие от Гранта Маркаряна, армянское общество не страдает политической амнезией.

И вообще, возможна, или нужна ли была дашнакам победа на президентских выборах, когда сам же Грант Маркарян чистосердечно признает, что «для партии был важен сам факт участия»? То есть, выходит, что Дашнакцутюн вступила в предвыборную борьбу за президентское кресло не ради победы собственного кандидата, а ради «политического онанизма». И после этого имеет ли право армянская нация всерьез рассматривать этих любителей дешевого самооргазма как полноценную политическую партию, способную взять и нести ответственность. В таких условиях, конечно же Гранту Маркаряну будет «казаться», что и «политической целью» лидера оппозиции «является не приход к власти», а что-то иное. Для дашнакского мировосприятия так и не постижима элементарная политическая догма: целью любой политической партии, или политического деятеля является приход к власти. В противном случае, если нет такой цели, то пора готовить вывеску Клуба любителей армянского пива.

Так как в своей речи генсек дашнакской партии «вскользь» коснулся еще нескольких вопросов, попытаемся проанализировать и это. Обратившись к армянской общине Ливана, которая оказалась в тяжелом положении в плане политической безопасности, товарищ Грант заявил: «Мы вместе с вами, мы разделяем ваши трудности». Понятно, что от данного лозунга состояние армян Ливана никоим образом не улучшится, а вот чтобы предпринять в данном направлении реальные и конкретные шаги - дашнакам как всегда не до этого. О чем речь, когда вместо того, чтобы в самой Армении заниматься здоровой политической деятельностью, по определению Гранта Маркаряна, дашнаки «за рубежом ведут борьбу за Армению и армянский народ, за его безопасность, благоденствие, национальные цели». При том, делают все это «доброжелательно и деликатно» и удивляются, что скажем «в борьбе Джавахка за получение автономии в составе Грузии нет подвижек», и все их дилетантские методы «наталкиваются на стену молчания международного сообщества и грузинской стороны». Хорошо хоть, что Грант Маркарян в своей речи упомянул также, что они занимаются проблемой армянской школы в Марселе. Благодаря этому у армянской школы Марселя есть время подготовиться ко всем тем злосчастиям, которые непременно наступят в результате дашнакского вмешательства.

В своей речи Грант Маркарян не мог не упомянуть об «общенациональной задаче – окончательном освобождении Арцаха», и поделился своей верой: «проблема будет решена в результате переговоров». Когда данную фразу время от времени озвучивают на переговорах по урегулированию Карабахской проблемы представители армянского руководства, это еще как-то понятно – играют в дипломатию. Но когда вся надежда лидера в прошлом воинствующей национальной партии заключается в имитационных переговорах, которые никто серьезно не воспринимает в плане решения Карабахской проблемы, когда не армянская нация рассматривается как гарант безопасности Карабаха, а звучит бессмысленный призыв «о необходимости требовать от международного сообщества обеспечения гарантированного мира», становится как-то грустно. Грустно и от того, как дашнаки ныне тупо молчат, в условиях, когда бывший командир Шушинского особого батальона (отряда, сформированного партией Дашнакцутюн) Жирайр Сефилян, кому они также обязаны упоминанием об участии партии в Карабахской войне, сидит в тюрьме по безответственному обвинению и ждет депортации с родной земли.

В конце концов, ясно одно: Армянская Революционная Федерация Дашнакцутюн – это истинная организация армянского народа: решительная в плане личного обогащения, безответственная во всех отношениях и постоянно терпящая моральные победы.

*Одна из партийных кличек Гранта Маркаряна, которую он получил в молодые годы, когда носил усы и был очень похож на несчастного диктатора Ирака Садама Хусейна.



Грайр Казарян, поклонник Розы и Креста

armtoday.info